«Της γης οι βασιλιάδες συσπειρώθηκαν κι οι άρχοντες μαζεύτηκαν ενάντια στον Κύριο… και σκέφτονται: Ας σπάσουμε τα δεσμά τους, τις αλυσίδες τους ας τις αποτινάξουμε» (Ψαλμός 2:3-4). Πώς θα μπορούσαν να εφαρμοστούν αυτά τα λόγια στην εποχή μας;

Η εντολή του Θεού στους ανθρώπους να «κυριαρχήσουν» στη δημιουργία περιελάμβανε την εντολή να «γεμίσουν τη γη» (Γένεση 1:28). Αυτό ήταν απαραίτητο για την εξάπλωσή τους. Οι κατασκευαστές του πύργου της Βαβέλ αψήφησαν αυτή την εντολή όταν εγκαταστάθηκαν στη Σεναάρ (εδ. 2). Σκοπός τους ήταν η δημιουργία μιας μεγάλης πόλης, η οποία θα τους προσέδιδε δόξα (εδ. 4). Γεμάτοι υπερηφάνεια και απληστία, ονειρεύτηκαν έναν πύργο που θα έφτανε στους ουρανούς, απηχώντας τον πειρασμό των προπατόρων τους να γίνουν «σαν θεοί» (Γένεση 3:5).

Μερικές φορές η ενότητα των ανθρώπων δεν είναι ούτε καλή ούτε αληθινή. Οι ήρωες της σημερινής ιστορίας ενώθηκαν εναντίον του Θεού σε μια πράξη κενής εξέγερσης: «Γιατί στα έθνη ταραχή κι οι λαοί ματαιότητες σιγανοψιθυρίζουν;» (Ψαλμός 2:1). Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Θεός έπρεπε να «κατεβεί» για να «δει» αυτή τη μεγάλη πόλη και τον πύργο της (εδ. 5). Οι αλαζονικές απόπειρες των ανθρώπων να εξυψωθούν είχαν ως αποτέλεσμα να διασκορπιστούν σε όλη τη γη, όπως είχε αρχικά διατάξει ο Θεός. Όπως ο κατακλυσμός οδήγησε σε χάος, έτσι και η ανυπακοή των οικοδόμων οδήγησε σε σύγχυση (εδ. 9). Κάθε «πτώση» σηματοδοτεί ένα καινούριο χαμηλό σημείο στην ανθρώπινη ιστορία. Αλλά η χάρη του Θεού θα έρθει και πάλι, αυτή τη φορά μέσω της γραμμής του Σημ και του Άβραμ, του πατέρα του Ισραήλ (εδ. 10-32).

Γένεση 28, Πράξεις 10