«Άλλοι ελπίζουν στ’ άρματα κι άλλοι στο ιππικό τους, μα εμείς εμπιστευόμαστε στον Κύριο το Θεό μας» (Ψαλμός 20:8).

Φαντάσου τον ψαλμωδό να ανεβαίνει αργά στο Όρος του Ναού για να προσκυνήσει. Καθώς έστρεφε τα μάτια του στα μακρινά βουνά, να ανησυχούσε άραγε για τους ληστές που είχαν τα στέκια τους στις πλαγιές; Σκεφτόταν κάποιο μυστικό καταφύγιο στα βουνά (βλ. Ψαλμός 11:1); Ή μήπως σκεφτόταν τον προορισμό του, αυτόν τον υπέροχο ναό; Ανεξάρτητα από το τι αντιπροσωπεύουν τα βουνά, το κεντρικό μήνυμα του ψαλμωδού είναι σαφές: η ασφάλεια ενός πιστού δεν στηρίζεται σε δημιουργήματα, όπως τα βουνά, αλλά στον Θεό «που έφτιαξε τα ουράνια και τη γη» (εδ. 1-2).

Η φροντίδα του Θεού (εδ. 3-5, 7-8) αποτελεί εγγύηση ολοκληρωτικής κάλυψης. Ο προσκυνητής είναι αποδέκτης μιας υπόσχεσης προστασίας από κάθε είδους απειλές: ατυχήματα (εδ. 3α), στοιχεία της φύσης (εδ. 5-6) και άλλους κινδύνους (εδ. 7). Μπορεί να είναι βέβαιος για την προστασία του ανά πάσα στιγμή, αφού ο Θεός είναι πάντα παρών (εδ. 3,4), σε κάθε εποχή («τώρα και παντοτινά», εδ. 8β). Η προστασία του Θεού καλύπτει όλες τις καταστάσεις («σαν φεύγεις και σαν έρχεσαι», εδ. 8α) και παίρνει προσωπική μορφή («ο Κύριος σε φυλάει», εδ. 5). Καθ’ όλη τη διάρκεια της πνευματικής μας πορείας, ο ίδιος ο Δημιουργός των βουνών είναι ο φύλακας του σώματος και της ψυχής μας. Μένει δίπλα μας, μας φρουρεί και μας καθοδηγεί με ασφάλεια στον προορισμό μας – στον εαυτό Του.

Γένεση 29, Ψαλμοί 7–8