Σκέψου την υπόσχεση του Θεού: «Δεν θα σε λησμονήσω εγώ. Να, κοίτα, εγώ μες στις παλάμες των χεριών μου σε ζωγράφισα» (Ησαΐας 49:15-16).
Γένεση 8:1-22
1Ο Θεός όμως δεν είχε ξεχάσει το Νώε και τα θηρία και τα ζώα που ήταν μαζί του στην κιβωτό· έστειλε λοιπόν έναν άνεμο στη γη και τα νερά άρχισαν να υποχωρούν. 2Οι πηγές της αβύσσου και οι καταρράχτες του ουρανού έκλεισαν και σταμάτησε η βροχή. 3Τα νερά διαρκώς αποτραβιούνταν από τη γη, και ύστερα από εκατόν πενήντα μέρες είχαν κατέβει αρκετά. 4Τον έβδομο μήνα, τη δέκατη μέρα, η κιβωτός κάθισε πάνω στην οροσειρά του Αραράτ. 5Τα νερά διαρκώς υποχωρούσαν ως το δέκατο μήνα. Και την πρώτη μέρα του δέκατου μήνα φάνηκαν οι κορυφές των βουνών.
6Ύστερα από σαράντα μέρες, ο Νώε άνοιξε το παράθυρο της κιβωτού του, 7κι άφησε ελεύθερο τον κόρακα. Αυτός πήγαινε κι ερχόταν, ώσπου στέγνωσαν τα νερά πάνω στη γη. 8Στο μεταξύ ο Νώε άφησε ελεύθερο και το περιστέρι, για να δει αν τα νερά είχαν υποχωρήσει. 9Αλλά το περιστέρι δε βρήκε μέρος να πατήσει το πόδι του, και γύρισε πίσω στην κιβωτό, γιατί υπήρχαν ακόμα νερά στην επιφάνεια της γης. Ο Νώε άπλωσε το χέρι του, έπιασε το περιστέρι και το έφερε μέσα στην κιβωτό.
10Περίμενε άλλες εφτά μέρες κι έστειλε πάλι το περιστέρι από την κιβωτό. 11Εκείνο γύρισε πίσω το βράδυ, και στο ράμφος του είχε ένα χλωρό φύλλο ελιάς. Έτσι ο Νώε κατάλαβε ότι η στάθμη του νερού είχε πια κατέβει αρκετά. 12Περίμενε ακόμη άλλες εφτά μέρες και ξανάστειλε το περιστέρι, που όμως δε γύρισε πια πίσω.
13Το εξακοσιοστό πρώτο έτος της ζωής του Νώε, την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα τα νερά είχαν αποτραβηχτεί για καλά από τη γη. Ο Νώε σήκωσε τη σκεπή της κιβωτού, κοίταξε, και είδε την επιφάνεια της γης ότι ήταν στεγνή. 14Την εικοστή έβδομη μέρα του δεύτερου μήνα η γη είχε τελείως στεγνώσει.
15Τότε ο Θεός είπε στο Νώε: 16«Βγες από την κιβωτό εσύ, και μαζί σου η γυναίκα σου, οι γιοι σου και οι γυναίκες τους. 17Όλα τα ζώα, τα πτηνά, και τα ερπετά που σέρνονται στο χώμα, ας βγουν κι αυτά μαζί σου για ν’ αρχίσουν να πολλαπλασιάζονται και να εξαπλωθούν πάνω στη γη». 18Βγήκε λοιπόν από την κιβωτό ο Νώε μαζί με τους γιους του, τη γυναίκα του και τις γυναίκες των γιων του. 19Επίσης βγήκαν και όλα τα θηρία, τα κτήνη, τα πτηνά και τα ερπετά της γης κατά τα είδη τους.
20Τότε ο Νώε έχτισε ένα θυσιαστήριο για τον Κύριο και πήρε απ’ όλα τα καθαρά κτήνη και τα καθαρά πτηνά και τα πρόσφερε θυσία πάνω στο θυσιαστήριο. 21Ο Κύριος δέχτηκε με ευχαρίστηση τη θυσία και σκέφτηκε: «Δε θα καταραστώ πια τη γη εξαιτίας του ανθρώπου, γιατί η σκέψη του είναι πονηρή από τη νεότητά του. Δε θα καταστρέψω πια καμιά ζωή, όπως έκανα τώρα. 22Στο εξής, όσο θα υπάρχει η γη, δε θα πάψουν να υπάρχουν σπορά και θερισμός, κρύο και ζέστη, καλοκαίρι και χειμώνας, ημέρα και νύχτα».
Για 40 ημέρες έβρεχε ασταμάτητα και για 150 ημέρες «τα νερά έμειναν στη γη» (Γένεση 7:12,24). Ο Νώε ήταν κλεισμένος μέσα στην κιβωτό για πάνω από 6 μήνες. Πάντως, το σχόλιο «και ενεθυμήθη ο Θεος τον Νώε» (εδ. 1, μετάφραση Ν. Βάμβα) δεν σημαίνει ότι μέχρι τότε η κατάσταση που αντιμετώπιζε ο Νώε δεν Τον απασχολούσε. Ο Θεός ποτέ δεν ξεχνά τον λαό Του ή τις υποσχέσεις Του. Απλώς, η ενθύμησή Του συνεπάγεται την κίνησή Του προς το αντικείμενο της σκέψης Του. Η έκφραση ότι ο Θεός θυμάται σημαίνει ότι ενεργεί, είτε με έλεος είτε με κρίση, για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του.
Η ενθύμηση του Θεού συνδυάζει την αδιάλειπτη αγάπη Του και την έγκαιρη παρέμβασή Του. Όταν ο Θεός θυμήθηκε τον Νώε, παρενέβη στέλνοντας έναν άνεμο που έκανε τα νερά του κατακλυσμού να υποχωρήσουν (εδ. 1). Αυτός ο «άνεμος» παραπέμπει τόσο στο Πνεύμα που έπνεε πάνω από το υδάτινο χάος στη δημιουργία (Γένεση 1:2) όσο και στον «ισχυρότατο ανατολικό άνεμο» που οδήγησε σε υποχώρηση των νερών στην Ερυθρά Θάλασσα (Έξοδος 14:21).
Τα κεφάλαια 6–9 της Γένεσης έχουν μια κατοπτρική (χιαστί) δομή, καθώς το Γένεση 8:1, ως το κεντρικό εδάφιο, διαιρεί το κείμενο σε δύο παράλληλες ενότητες. Η πρώτη ενότητα περιγράφει μια «απο-δημιουργία», μια αποδόμηση του δημιουργικού έργου του Θεού (6:9–7:24). Η ενθύμηση του Νώε από τον Θεό αποτελεί το κομβικό σημείο, όπου ο Θεός αρχίζει να αντιστρέφει τα αποτελέσματα του κατακλυσμού σε ένα έργο «αναδημιουργίας» (8:2–9:28).
Γένεση 22–23, Ψαλμός 4
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
