«Η αμαρτία δεν παραβιάζει μόνο τους νόμους του Θεού. Πληγώνει και την καρδιά Του» (Adrian Rogers).

Η επανεκκίνηση κάποιας συσκευής μπορεί να συνεπάγεται την απώλεια πολύτιμων δεδομένων, αλλά κάποιες φορές είναι η μόνη επιλογή.

Η δημιουργία του Θεού δεν λειτουργούσε σύμφωνα με το σχέδιό Του. Η αμαρτία των ανθρώπων αυξήθηκε σε υπερβολικό βαθμό, «όλες τους οι σκέψεις ήταν πάντα μόνο πονηρές» (εδ. 5). Δεν είναι ξεκάθαρο τι συνέβη με την ένωση των «γιων του Θεού» με τις «κόρες ανθρώπων» (εδ. 2), αλλά, όπως και η πολυγαμία του Λάμεχ (Γένεση 4:19), ήταν πιθανώς μια σοβαρή διαστρέβλωση του σχεδίου του Θεού για τον γάμο. Αρχικά ο Θεός είδε ότι η δημιουργία ήταν «καλή» (Γένεση 1), τώρα όμως το μόνο που βλέπει είναι «πόσο είχε αυξηθεί η κακία των ανθρώπων στη γη» (εδ. 5).

Ο Θεός είχε δοκιμάσει τόσο την πειθώ όσο και την τιμωρία (βλ. Γένεση 3:8-13, 4:6–12), αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ακόμη και η δραστική μείωση της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής (εδ. 3) δεν κατάφερε να σταματήσει τη διάδοση της διαφθοράς και της βίας (εδ. 11-12). Τελικά ο Θεός διέταξε την επανεκκίνηση. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας πολλές ζωές χάθηκαν και η ίδια η γη καταστράφηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Η απόφαση του Θεού να καταστρέψει την ανθρωπότητα (εδ. 13,17) δεν πάρθηκε ελαφρά τη καρδία. Ο Θεός «λυπήθηκε κατάκαρδα» (εδ. 6). Αυτό που ένιωθε ο Θεός ήταν θλίψη και όχι οργή, μια στάση που καθρεφτίστηκε και στον Ιησού όταν έκλαψε για την επερχόμενη κρίση στην Ιερουσαλήμ (Λουκάς 19:41–44).

Γένεση 18–19, Πράξεις 8