Εισαγωγή:
Αργότερα μέσα σε αυτόν τον μήνα (μήνας Νισάν) οι εβραϊκές οικογένειες θα γιορτάσουν το Πάσχα και θα θυμηθούν τα δεινά των Ισραηλιτών σκλάβων στην Αίγυπτο και τη θαυμαστή διάσωσή τους από τον Θεό. Η ιστορία της εξόδου αναφέρεται στους ψαλμούς και στους προφήτες (π.χ. Ψαλμός 78:12. Ιερεμίας 2:6) και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην ταυτότητα του λαού Ισραήλ.
Δεν ξέρουμε την ακριβή ημερομηνία που έλαβε χώρα. Μερικοί μελετητές υποθέτουν ότι ο Φαραώ της εξόδου ήταν ο Ραμσής Β΄, αλλά η Βίβλος δεν τον κατονομάζει. Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου δεν είναι ο Φαραώ, ούτε ο Μωυσής, αλλά ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ. Μέσα από διαδοχικές πληγές (κεφ. 7 – 11) αποκαλύπτεται στον Φαραώ μέχρι, τελικά, αυτός να αναγκαστεί να υποταχθεί στην εξουσία Του.
Στην αρχή του βιβλίου βρίσκουμε τον λαό Ισραήλ να ζει, εδώ και αρκετές γενιές, στην Αίγυπτο χωρίς να έχει μεγάλη εξοικείωση με τον Θεό. Ο Κύριος γνωστοποιεί τον εαυτό Του, αποκαλύπτοντας το όνομά Του στον Μωυσή, στους Ισραηλίτες και στη συνέχεια, μέσα από θαυμαστές αποδείξεις, στον Φαραώ και στον αιγυπτιακό λαό.
Ο Θεός αποκαλύπτεται στον Μωυσή με το όνομα «Εγώ είμαι Αυτός που είμαι» (Έξοδος 3:14), παρουσιαζόμενος ως ο αμετάβλητος Ιεχωβά τον οποίο ο λαός μπορεί να εμπιστεύεται. Πρόκειται για ένα όνομα τόσο ιερό που αργότερα οι Εβραίοι δεν τολμούσαν καν να το προφέρουν, αλλά αποτελούσε το θεμέλιο της πίστης τους.
Όπως είπε αργότερα ο ψαλμωδός: «Άλλοι ελπίζουν στ’ άρματα κι άλλοι στο ιππικό τους, μα εμείς εμπιστευόμαστε στον Κύριο το Θεό μας» (Ψαλμός 20:8).
Σε ποιες περιπτώσεις στη ζωή σου καλείσαι να εφαρμόσεις τα λεγόμενα του αποστόλου Πέτρου: «Πιο πολύ πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους!» (Πράξεις 5:29).
Έξοδος 1:1-22
Στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ έχει φυτευτεί μια σειρά δέντρων προς τιμή των ανθρώπων που παράκουσαν στους Ναζί και διέσωσαν Εβραίους από το ολοκαύτωμα. Ένα από αυτά τα δέντρα είναι αφιερωμένο στον Oskar Schindler, τον ήρωα της ταινίας «η λίστα του Σίντλερ», Γερμανό βιομήχανο που έσωσε πολλούς Εβραίους από τους θαλάμους αερίων.
Στο τέλος του βιβλίου της Γένεσης διαβάζουμε για έναν ευγνώμονα Φαραώ που καλωσόρισε στη χώρα του την ευρύτερη οικογένεια του Ιωσήφ (Γένεση 47:1-12). Καθώς περνούν τα χρόνια οι απόγονοι αυτών των οικονομικών μεταναστών αυξάνονται σε αριθμό. Ο Φαραώ (πιθανώς από άλλη δυναστεία) που βρίσκεται στον θρόνο τώρα (εδ. 8) αντιμετωπίζει την κοινότητα των μεταναστών όχι ως ευλογία, αλλά ως πιθανή απειλή. Δεν σου θυμίζει κάτι αυτή η αντιμετώπιση των μεταναστών;
Για να κρατήσει τους Ισραηλίτες υπό έλεγχο, ο Φαραώ πρώτα τους εξουθενώνει (εδ. 11) και στη συνέχεια προσπαθεί να εμποδίσει την αύξησή τους σκοτώνοντας τα νεογέννητα αγόρια (εδ. 22). Δύο μαίες αψηφούν τον Φαραώ και αφήνουν τα αγόρια να ζήσουν. Όταν ανακρίνονται, λένε ότι η διαδικασία του τοκετού στις Ισραηλίτισσες διαρκεί πολύ λίγο. Πότε είναι αποδεκτό να μην είναι κανείς ειλικρινής με τις αρχές; Το όνομα αυτού του Φαραώ δεν καταγράφεται, προς μεγάλη απογοήτευση των ιστορικών, αλλά τις μαίες Σεπφώρα και Πινά τις θυμόμαστε με το όνομά τους.
Δευτερονόμιο 6–7, Ψαλμός 33
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
