«Περιεπάτησεν μετά του Θεού».

Πώς μπορεί το σημερινό κεφάλαιο, με τον μακρύ κατάλογο ανθρώπων που έζησαν πριν πολλά χρόνια, να σχετιστεί με εμάς σήμερα;

Το γεγονός ότι το ανθρώπινο γένος δημιουργήθηκε καθ’ ομοίωση Θεού (εδ. 1-2) συνεπάγεται ότι όλοι όσοι βρίσκονται στο οικογενειακό δέντρο του Αδάμ (συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου) δημιουργούνται κατά την ομοιότητα του Θεού. Παρά την είσοδο της αμαρτίας (Γένεση 3) και την κλιμάκωσή της (Γένεση 4), συνεχίζουμε να φέρουμε την εικόνα του Θεού. Το οικογενειακό δέντρο του Αδάμ συνεχίζει να πολλαπλασιάζεται, καθώς όλοι οι αναφερόμενοι στο σημερινό χωρίο «απέκτησαν γιους και κόρες», γεγονός που αποδεικνύει ότι η ευλογία της καρποφορίας της δημιουργίας του Θεού δεν είχε αποσυρθεί. Παρ’ όλα αυτά, οι ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων (εκτός από δύο) καταλήγουν με τη σημείωση «έπειτα πέθανε», μια ψυχρή υπενθύμιση ότι ο θάνατος εισέρχεται αναπόφευκτα, διακόπτοντας την ευλογία της ζωής. Ακόμη και ο Μαθουσάλα, ο οποίος θα μπορούσε αναμφίβολα να μπει στο βιβλίο Γκίνες των παγκόσμιων ρεκόρ, τελικά πέθανε στην ηλικία των 969 ετών.

Δύο άνθρωποι ξεχωρίζουν. Ο Ενώχ, ο οποίος απέφυγε τον θάνατο και μυστηριωδώς παραλήφθηκε από τον Θεό (εδ. 21-24, Εβραίους 11:5), και ο Νώε, ο οποίος, μολονότι τελικά θα πέθαινε, απέφυγε τον θάνατο κατά τον μεγάλο κατακλυσμό και χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό για να δώσει στην ανθρωπότητα μια νέα αρχή.

Και ο Ενώχ και ο Νώε «περιεπάτησαν μετά του Θεού» (εδ. 22,24, Γένεση 6:9, μετάφραση Ν. Βάμβα), μια φράση που απηχεί την προ της πτώσης οικειότητα που απολάμβανε ο Αδάμ και η Εύα με τον Θεό (Γένεση 3:8). Παρά την ανθρώπινη αμαρτωλότητα, η ευλογημένη κοινωνία με τον Θεό παραμένει μια ένδοξη δυνατότητα για όλους μας.

Γένεση 12–13, Πράξεις 5