Το σημερινό ανάγνωσμα είναι δύσκολο. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός την προοπτική Του και την ταπεινοφροσύνη που χρειάζεσαι για να Τον εμπιστευθείς για ό,τι τυχόν δεν καταλαβαίνεις.

Δύσκολα μπορούμε να αποδεχτούμε την ολοκληρωτική καταστροφή της Ιεριχώ. Ο μελετητής της Παλαιάς Διαθήκης Κρις Ράιτ λέει: «Υπάρχει κάτι σε αυτό το κομμάτι της Βίβλου που πρέπει να συμπεριλάβω σε όσα δεν καταλαβαίνω για τον Θεό και τις μεθόδους Του». Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε μια τέτοια βία;

Οι Χαναανίτες ήταν ένοχοι, όπως και οι κάτοικοι των Σοδόμων και των Γομόρων, για επίδειξη ακραίας κακίας (Λευιτικό 18:24-25). Ο Θεός τους εκδίωξε από τη γη για να την καθαρίσει. Σκέψου την περίπτωση μιας ριζικής χειρουργικής επέμβασης που είναι απαραίτητη για την πρόληψη της περαιτέρω εξάπλωσης του καρκίνου. Η κρίση του Θεού ήταν μια πράξη δικαιοσύνης, αντάξιας της κακίας των Χαναναίων. Η καταστροφή της Ιεριχώ θα λειτουργούσε αποτρεπτικά και για άλλες πόλεις, ελαχιστοποιώντας την αντίσταση και μειώνοντας περαιτέρω απώλειες. Η δικαιοσύνη ενέχει πάντα το στοιχείο της αποτροπής.

Την ίδια στιγμή το έλεος του Θεού φαίνεται στη διάσωση της Ραάβ (μιας προγόνου του Ιησού) και της οικογένειάς της (εδ. 17,25) και στον υπαινιγμό ότι όλοι όσοι στρέφονταν στον Θεό του Ισραήλ θα γλίτωναν επίσης. Όλα τα προαναφερόμενα, ωστόσο, δεν δίνουν σαφή λύση στο πρόβλημα. Πρέπει να πιστεύουμε στην ορθότητα των μεθόδων του Θεού, ακόμα και όταν αυτές ξεπερνούν την κατανόησή μας.

Έξοδος 29–30, Ψαλμός 17