Θυμήσου όσους με λαχτάρα περιμένουν κάτι από τον Θεό.

Ο σημερινός ψαλμός, όποιο και αν είναι το αρχικό σκηνικό του, συγκαταλέχθηκε στους ύμνους που ψέλνονταν από τους προσκυνητές που όδευαν προς την Ιερουσαλήμ για να συμμετάσχουν στις γιορτές. Αιχμαλωτίζει τη λαχτάρα των ανθρώπων να συναντηθούν με τον Θεό και να βιώσουν την παρουσία και την ευλογία Του.

Ο ψαλμωδός βρίσκεται σε αναταραχή (εδ. 1), γεγονός που προσδίδει στον ψαλμό μια ένταση. Το επείγον αίτημά του για ακρόαση (εδ. 2) ακολουθεί η αμφισβήτηση της σκοπιμότητας μιας τέτοιας κίνησης (εδ. 3). Όμως προστρέχει στον Θεού ούτως ή άλλως, επειδή η συγχώρεση είναι εγγενής στον χαρακτήρα Του (εδ. 4). Στόχος του ψαλμωδού είναι να υπηρετεί τον Θεό ευλαβικά αφού λάβει συγχώρεση και έλεος. Αλλά δεν διαφαίνεται καμία λύση. Η ένταση της λαχτάρας του αυξάνεται, καθώς περιμένει εναγωνιωδώς, εξαρτημένος από τον λόγο και τον χαρακτήρα του Θεού (εδ. 5). Η επιθυμία του για τη διαβεβαίωση της συγχώρεσης του Θεού και την ανανέωση της εύνοιάς Του είναι μεγαλύτερη από τη λαχτάρα των νυχτερινών φρουρών για τον ερχομό της αυγής (εδ. 5-6).

Στο τέλος του ψαλμού οι λατρευτές καλούνται να συμμετάσχουν στο πάθος του ψαλμωδού (εδ. 7-8).

Δευτερονόμιο 4–5, Ματθαίος 27