Αφιέρωσε λίγο χρόνο για να σκεφτείς την πνευματική σου πορεία, ιδιαίτερα κάποιες σημαντικές εμπειρίες σου, και ευχαρίστησε τον Θεό για ανθρώπους και γεγονότα που σου χαρίζουν θετικές αναμνήσεις.

Η διέλευση του Ιορδάνη πρέπει να ήταν μια τρομερή εμπειρία για όλους τους παρευρισκόμενους και ένα ζωντανό μάθημα σχετικά με τη δύναμη του Θεού. Αν ο Θεός μπορούσε να σταματήσει τη ροή του ποταμού, τότε σίγουρα μπορούσε να τους δώσει τη γη της επαγγελίας.

Όμως πόσο εύκολα ξεχνάμε τέτοιου είδους μαθήματα! Ο Ιησούς του Ναυή επιλέγει 12 άνδρες, έναν από κάθε φυλή, να πάρουν ο καθένας τους από μία μεγάλη πέτρα από την κοίτη του Ιορδάνη, να τη μεταφέρουν στην άλλη πλευρά του ποταμού και να τις τοποθετήσουν όλες μαζί στον χώρο όπου θα στρατοπέδευαν (εδ. 2-3). Αυτός ο σωρός από πέτρες θα ήταν ένα μνημείο που θα τους υπενθύμιζε τον διαχωρισμό των νερών του ποταμού (εδ. 6-7) και θα διακήρυττε τη δύναμη και την πιστότητα του Θεού.

Η ιστορία δεν θα ξεχνιόταν, γιατί στο μέλλον τα παιδιά θα ζητούσαν να μάθουν το νόημα του μνημείου. Οι πέτρες θα έδιναν στις μελλοντικές γενιές ένα μεγάλο μάθημα σχετικά με το μεγαλείο του Θεού. Θα βοηθούσαν τους γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους την πιστότητα του Θεού. Η βασισμένη σε προσωπικές μαρτυρίες μετάδοση της πίστης είναι ένας φυσικός τρόπος για να διδάξουμε στους άλλους τον Θεό.

Έξοδος 19–20, Πράξεις 25