Εισαγωγή:

Η αφήγηση του Ιωάννη για τις ώρες που προηγήθηκαν του θανάτου του Ιησού και για τις ημέρες αμέσως μετά την ανάστασή Του καταλαμβάνει σχεδόν το μισό του ευαγγελίου του. Τα κεφάλαια που προηγούνται αυτών που θα μελετήσουμε μας δείχνουν, μέσα από τη διδασκαλία και τις προσευχές του Ιησού (Ιωάννης 13–17), τις προτεραιότητες που έθετε για τους ακολούθους Του. Ολοκληρώνοντας μια περίοδο της επίγειας ζωής Του, ο Ιησούς ξεκινά το τελευταίο του ταξίδι προς τον σταυρό.

Η γραφή που χρησιμοποιεί ο Ιωάννης για να αφηγηθεί αυτά τα γεγονότα είναι πλούσια σε επαναλήψεις, αντιθέσεις, ειρωνεία και λεπτομέρειες από αυτόπτες μάρτυρες. Ο σκοπός του (20:31) είναι να εμπνεύσει στους αναγνώστες του τη ζωογόνο πίστη στον Ιησού. Αυτά τα κεφάλαια αναδεικνύουν τον Ιησού ως τον αληθινό Ποιμένα, τον αληθινό Αρχιερέα, το αληθινό πασχαλινό Αρνίο, τον αληθινό Υιό του Πατέρα Θεού, τον αληθινό Βασιλιά, τον αληθινό Αδάμ και την Αλήθεια. Ένα άλλο θέμα που θίγει, ειδικά στο δεύτερο μισό των αναγνωσμάτων, είναι το νέο καθεστώς που δημιουργεί ο άδειος τάφος: νέα ζωή, νέα πίστη, νέα ειρήνη, νέο σκοπό, νέα προοπτική, νέα κλήση, νέα ολότητα. Ποια αλήθεια για το ποιος είναι ο Ιησούς θα ήθελες να σου αποκαλυφθεί αυτό το Πάσχα; Σε ποια καινούρια μονοπάτια περιμένεις να σε οδηγήσει;

Καθώς αναλογιζόμαστε το πάθος του Ιησού, ζήτησε από τον Θεό να σε βοηθήσει να είσαι παρών, να «λυπηθείς με τη θλίψη του Χριστού» (Ιγνάτιος Λογιόλα), ώστε να εμβαθύνει η αγάπη σου γι’ Αυτόν.