Πώς θα αισθανόσουν αν ένας αδίστακτος σύγχρονος δικτάτορας ανατρεπόταν και πώς θα αισθανόσουν αν εγκατέλειπε τη βάναυση στάση του;

Το τελευταίο μέρος της ιστορίας του Ιωνά, όπως άλλωστε και όλη η υπόλοιπη, αφορά τη συμπόνια, το έλεος και τη δικαιοσύνη του Θεού (3:10). Ο Ιωνάς είναι εξοργισμένος που ο Θεός γλίτωσε τους Νινευίτες από την τιμωρία που τους άξιζε (εδ. 1). Αυτή τη φορά η στάση του αντικατοπτρίζει τη συμπεριφορά του μεγαλύτερου αδελφού της παραβολής του άσωτου γιου. Είναι γεμάτος θυμό και ζήλια. Ο Ιωνάς έχει μια διαμάχη με τον Θεό, όπως ο πρωτότοκος γιος με τον πατέρα του μετά την επιστροφή του μετανοημένου μικρού αδερφού του (Λουκάς 15:28–32). Και οι δύο ιστορίες τελειώνουν με ένα ερώτημα που τονίζει την κυρίαρχη εξουσία του Θεού και την υπέρτατη χάρη Του προς τους χαμένους, είτε πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις (Λουκάς 15:32) είτε για μια πόλη 120.000 ανθρώπων (εδάφιο 11).

Μήπως κάποιες φορές είμαστε ένοχοι,όπως ο Ιωνάς, για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους γείτονες, στους συναδέλφους ή ακόμα και στους φίλους και στην οικογένειά μας (Ιακώβου 4:12); Ο Θεός διδάσκει στον Ιωνά τη χάρη Του, χρησιμοποιώντας αρχικά ένα ψάρι και στη συνέχεια ένα φυτό.

Δεν ξέρουμε πώς ανταποκρίθηκε ο Ιωνάς στο τέλος της ιστορίας, αλλά σε αυτό το σημείο φαίνεται ανίκανος να δεχτεί ότι ο Θεός ξέρει τι κάνει.

Β΄ Σαμουήλ 8–10, Α΄ Κορινθίους 5