Εισαγωγή:
Κάθε τέσσερα χρόνια παρακολουθούμε τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Κόρινθος, στην εποχή της Καινής Διαθήκης, φιλοξενούσε τα Ίσθμια κάθε δύο χρόνια. Για αιώνες οι Έλληνες, και αργότερα οι Ρωμαίοι, συμμετείχαν σε αγώνες αθλητικούς, μουσικούς και ποιητικούς που διεξάγονταν εκεί. Η Κόρινθος ήταν ένα πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο και λιμάνι. Εκεί άνθισαν οι ιδέες και οι πρακτικές της λατρείας της Αφροδίτης, της Ίσιδας και άλλων θεοτήτων.
Η εκκλησία της Κορίνθου αποτελούταν από ένα υπέροχο μείγμα ανθρώπων. Τα μέλη της ήταν πολύ χαρισματικά, η λατρεία τους δεν ήταν ποτέ ανιαρή και αγαπούσαν το έργο του Αγίου Πνεύματος ανάμεσά τους. Άνδρες και γυναίκες, δούλοι και ελεύθεροι, Έλληνες, Ρωμαίοι και Ιουδαίοι, όλοι απολάμβαναν την κοινωνία του Χριστού. Η εκκλησία ήταν γεμάτη ενθουσιασμό, αλλά, όπως και κάθε άλλη εκκλησία, ήταν ακόμη ευάλωτη. Η μαρτυρία της εκκλησίας κινδύνευε να υπονομευθεί σοβαρά και υπήρχε έλλειψη ενδιαφέροντος για τους άλλους, η οποία οδηγούσε σε τριβές και διαιρέσεις μεταξύ των πιστών.
Ο Παύλος έγραψε την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του στην εκεί εκκλησία πιθανώς μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της. Στα έξι κεφάλαια που θα εξετάσουμε προτρέπει υπομονετικά τους Κορίνθιους σε μια πρακτική αγάπη που βάζει τους άλλους πριν από τον εαυτό μας, σε μια αγάπη που ξεβολεύεται για να σεβαστεί και να ενισχύσει τους άλλους. Τα αναγνώσματά μας τελειώνουν με το περίφημο απόσπασμα του Παύλου για την αγάπη: «Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων…»
Σκέψου ποιους ανθρώπους θα επηρεάσουν οι πράξεις σου σήμερα.
Α΄ Κορινθίους 8:1-13
Μεταξύ των πιστών στην εκκλησία της Κορίνθου υπήρχαν άνθρωποι που νόμιζαν ότι είχαν όλες τις απαντήσεις. Ο Παύλος τους επισημαίνει ότι η αγάπη που καλλιεργεί την πίστη και την εμπιστοσύνη των άλλων είναι μακράν σημαντικότερη από τη γνώση (εδ. 1-2).
Η Κόρινθος είχε πολλούς ναούς για τη λατρεία ειδωλολατρικών θεών. Οι ναοί λειτουργούσαν επίσης ως κοινόχρηστοι χώροι φαγητού. Οι άνθρωποι έφερναν ζώα για να τα θυσιάσουν στους θεούς, τα οποία στη συνέχεια μαγειρεύονταν και καταναλώνονταν. Φαντάσου τους πιθανούς πειρασμούς για επιστροφή στον παλιό σκοτεινό κόσμο των ειδωλολατρικών θυσιών που αντιμετώπιζαν οι νέοι χριστιανοί κάθε φορά που έτρωγαν. Μερικοί από αυτούς ένιωθαν ότι παραβίαζαν την υπακοή τους στον Χριστό όταν έτρωγαν κρέας που είχε θυσιαστεί στα είδωλα.
Πώς θα μπορούσαν αυτοί οι ειλικρινείς πιστοί να έχουν καθαρή συνείδηση; Οι ισχυρότεροι χριστιανοί έπρεπε να τους βοηθήσουν. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με την απλή επισήμανση ότι η τροφή του ναού ήταν ακίνδυνη (αν και ήταν, αφού επρόκειτο απλώς για τροφή, εδ. 8), ούτε ότι τα είδωλα δεν ήταν τίποτα (αν και δεν ήταν, αφού μόνο ο Κύριος είναι Θεός, εδ. 4-6). Το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν όσοι χριστιανοί έτρωγαν το κρέας του ναού χωρίς να τους ελέγχει η συνείδησή τους ήταν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, ενδεχομένως να αποφεύγουν τελείως το κρέας, έτσι ώστε να μην προκαλούν σύγχυση στους πιο ευαίσθητους πιστούς (εδ. 13).
Ρουθ 3–4, Ψαλμός 45
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
