Σκέψου όταν αποχαιρέτησες κάποιον που αγαπούσες. Τι είπατε; Πώς ένιωσες;

Ο Ιησούς λέει, συμβαίνει τώρα. Έτσι μοιάζει η δόξα του Υιού του Ανθρώπου… Ο χρόνος έχει φτάσει στο τέλος του. Ο Ιούδας είναι καθ’ οδόν προς τους στρατιώτες (βλ.18:3). Έτσι, ο Ιησούς φέρνει τους μαθητές πιο κοντά Του, πιο βαθιά στην κατανόηση της ταυτότητας και της αποστολής Του, της καρδιάς Του και του νου Του. Αργότερα θα τους προσφέρει παρηγοριά (14:1,16), αλλά εδώ η αγάπη και η δόξα ενώνονται (εδ.31,32,34,35, βλ.12:23,13:14) σε αυτήν τη «νέα εντολή» (εδ.34). Όταν δεν θα είναι πλέον στη γη, η αγάπη του ενός για τον άλλο θα δείχνει προς τον Ιησού (εδ.35).

Τα κεφάλαια 14–16 είναι γνωστά ως οι «αποχαιρετιστήριοι λόγοι» (βλ. επίσης Γένεση 49, Δευτερονόμιο 33). Ο αποχαιρετισμός του Ιησού χαρακτηρίζεται από συμπόνια για τους μαθητές Του: «παιδάκια», ή «παιδιά μου» (εδ.33). Η ασυνήθιστη γλώσσα εδώ, που δεν χρησιμοποιείται ξανά στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, μας θυμίζει περισσότερο την Α΄Ιωάννη (π.χ.2:12), και τοποθετεί τον Ιησού ως τον Πατέρα στην κεφαλή του τραπεζιού.

Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Σκύψε μέσα. Άκουσε. Πάρε αυτά τα λόγια και κράτησέ τα, γιατί θα τα χρειαστείς αργότερα, όταν όλα θα φαίνονται πιο σκοτεινά και μπερδεμένα. Θα χρειαστείτε ο ένας τον άλλο. Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο.

«Παιδιά μου, για πολύ λίγο θα είμαι ακόμη μαζί σας. Θα με αναζητήσετε, και αυτό που είπα στους Ιουδαίους, πως δηλαδή εκεί που πηγαίνω εγώ εσείς δεν μπορείτε να ‘ρθείτε» (Ιωάννης 13:33).

Προσευχήσου: «Αγαπημένε Ιησού, βοήθησέ με να πλησιάσω και να ακούσω τα λόγια Σου. Θέλω να γνωρίσω τη φωνή Σου και να ακούσω ότι έχεις στην καρδιά Σου».

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ιερεμίας 47–48, Ιωάννης 17