Εισαγωγή:
Οι ιστορίες στο 1ο και 2ο βιβλίο του Σαμουήλ διαδραματίζονται περίπου 1.000 χρόνια πριν από τη γέννηση του Ιησού. Καλύπτουν την περίοδο ανάμεσα στην έξοδο του λαού από την Αίγυπτο κάτω από την ηγεσία του Μωυσή (1200 π.Χ.) και του χρίσματος των πρώτων βασιλιάδων του Ισραήλ, του Σαούλ και του Δαβίδ.
Ήταν εποχές μεγάλης πνευματικής σύγχυσης – το βιβλίο των Κριτών γράφει ότι, «Εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ, ο καθένας έκανε ό,τι του φαίνονταν σωστό» (21:25). Η πίεση για να βρεθεί και να χριστεί βασιλιάς ήταν μεγάλη, κι έτσι έγινε, αν και αυτό δεν ήταν η πρώτη επιλογή του Θεού.
Στα κεφάλαια αυτής της σειράς, ο Σαούλ αναφέρεται ως ο πρώτος βασιλιάς. Αν και ξεκινάει καλά, γρήγορα χάνει τον δρόμο του και παραχωρεί τη θέση του στη βασιλική γενιά του Δαβίδ, τον νεότερο γιο του Ιεσσαί. Τα θέματα που αναδύονται αφορούν την ηγεσία, τον χαρακτήρα και τη βασιλική κυριαρχία του Θεού. Θα δούμε παραδείγματα μεγάλης ανοησίας στην ηγεσία και ιστορίες μεγάλης πίστης και θάρρους. Θα δούμε επίσης πώς ο Θεός παίρνει πράγματα που δεν έχουν αξία και τα χρησιμοποιεί για τη δόξα Του. Αυτό περιλαμβάνει τους ατελείς ηγέτες που θα δούμε στα επόμενα κεφάλαια, και μας παραπέμπει στην βασιλεία που θα καθιερώσει ο Ιησούς όπου οι τελευταίοι θα είναι πρώτοι (Ματθαίος 19:30) και ο μικροσκοπικός σπόρος σιναπιού θα γίνει ένα μεγάλο σπίτι για τα πουλιά του ουρανού (Λουκάς 13:18,19).
Σκέψου τα ταραχώδη χρόνια που προηγήθηκαν. Η θλιβερή ιστορία του Ηλεί και των διεφθαρμένων γιων του (Α΄Σαμουήλ 4) οδήγησε στο να ονομαστεί ο απόγονός τους Ιχαβώδ: «η δόξα έφυγε». Θα συνεχίσει ο Θεός να ευλογεί τον λαό Του;
Α΄ Σαμουήλ 13:1-15
Στα μάτια του προφήτη Σαμουήλ, ο Σαούλ αποτελούσε πρόβλημα. Ο Σαούλ είχε πράγματι χριστεί βασιλιάς κι έτσι του αποδιδόταν ο απαραίτητος σεβασμός για το αξίωμά του. Αλλά στα μάτια του Σαμουήλ, η ίδια η ιδέα της βασιλείας, δεν ήταν η πρώτη επιλογή του Θεού για τον λαό (Α΄Σαμουήλ 12:12,17). Το σημερινό ανάγνωσμα το επιβεβαιώνει αυτό, δείχνοντας ότι ο Σαούλ είχε πολλά να μάθει. Ο Σαούλ μαζί με τον γιο του Ιωνάθαν, έστησε μια αντιπαράθεση με τον παλιό εχθρό, τους Φιλισταίους, στα Γάλγαλα (εδ.3-6). Ένα ανόητο λάθος. Αντί να περιμένει την ευλογία του Θεού στο πρόσωπο του Σαμουήλ, κινήθηκε μόνος του – παίρνοντας ακόμα και την θέση του Σαμουήλ ως ιερέα. Μια ανόητη κίνηση.
Όταν οι πιστοί ψάλλουν ότι «ο Ιησούς είναι Κύριος», και αυτό δεν φαίνεται στη ζωή τους, τα λόγια τους είναι κούφια. Ο Σαούλ προχώρησε μπροστά από τον Θεό και έσπειρε τους σπόρους για περισσότερες συγκρούσεις στα χρόνια που θα έρχονταν. Δεν περίμενε την ευλογία του Θεού, αλλά προσπάθησε να την προκαλέσει με τους δικούς του όρους (εδ.8-10). Προσπάθησε να δικαιολογήσει τις πράξεις του, αντί να αναγνωρίσει την ανόητη αμαρτία του (εδ.11,12).
Ο Σαμουήλ του είπε: «Τι έκανες;»… «Φέρθηκες ανόητα.» (Α΄Σαμουήλ 13:11,13)
Ιεζεκιήλ 8–9, Ψαλμός 119:121-144
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
