Η θλίψη και η απώλεια είναι αναπόφευκτες ανθρώπινες εμπειρίες. Φέρε ενώπιον του Θεού τις απώλειες που αντιμετωπίζεις: ανθρώπων, ζώων συντροφιάς, ευκαιριών, ελευθερίας.

Ο θρήνος είναι επαναλαμβανόμενο θέμα στο βιβλίο των Ψαλμών. Υπολογίζεται ότι 42 από τους 150 ψαλμούς αφορούν τη θλίψη. Σχεδόν το ένα τρίτο του υμνολογίου του Ισραήλ αποτελείται από ύμνους απώλειας. Και για πολλούς από εμάς αυτό είναι λογικό. Στο παρασκήνιο της ζωής μας βρίσκονται δάκρυα, πένθη, απώλειες, απογοητεύσεις και ενοχές.

Ο σημερινός ψαλμός είναι ένας από τους πιο γνωστούς θρήνους: «Στης Βαβυλώνας τα ποτάμια, εκεί καθόμασταν και κλαίγαμε …» (εδ. 1). Είναι περίεργο που ένα τραγούδι που θρηνεί την καταστροφή της αρχαίας Ιερουσαλήμ τον 6ο αιώνα π.Χ. μας αγγίζει ακόμα τόσο βαθιά. Η απώλεια ενός τόπου είναι το κέντρο αυτού του ψαλμού. Η απώλεια της Ιερουσαλήμ, της πόλης του Δαβίδ, του μεγαλύτερου βασιλιά του έθνους. Του τόπου του ναού και της κατοικίας του Θεού, εκεί όπου ενώνονταν ο ουρανός και η γη. Της πατρίδας ενός διασκορπισμένου λαού, που τώρα είναι ερείπια. Της ύψιστης χαράς του ψαλμωδού. Όλα τώρα καταστράφηκαν.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου μέρη, όπου αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου και κοντά στον Θεό; Ευχαρίστησε τον Κύριο γι’ αυτά.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Α΄ Βασιλέων 6–7, Α΄ Κορινθίους 12