Πρόσφερε τον δικό σου ύμνο δοξολογίας στον Θεό.

Αυτός ο Ψαλμός είναι γραμμένος για εκείνους που επιστρέφουν στο Ισραήλ μετά από 70 χρόνια εξορίας στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ είναι ερειπωμένη (εδ.2), ο λαός φέρει ακόμη τα ψυχικά και συναισθηματικά τραύματα από τα χρόνια που έμεινε στη Βαβυλώνα (εδ.3,6), αλλά τα χρόνια της εξορίας τού χάρισαν μια βαθύτερη εκτίμηση για τον Θεό (βλ. Β΄Χρονικών 36:21-23), που μέχρι τότε θεωρούσε δεδομένο. Η επιστροφή του είναι σημάδι της διαρκούς αγαθότητας, δύναμης και αγάπης του Θεού (εδ.5,11).

Πώς έχει μεγαλώσει η αγάπη σου για τον Θεό και η εκτίμησή σου για την αγαθότητά Του σε δύσκολες περιόδους; Ίσως να απομακρύνθηκες από τον Θεό για κάποιο διάστημα, αλλά Εκείνος σε επανέφερε (εδ.2) μέσα στον λαό Του, την Εκκλησία. Σκέψου ότι Εκείνος «έδεσε τις πληγές σου», σε αποκατέστησε και σε παρηγόρησε. Με ποιους τρόπους σε φρόντισε (εδ.8,9); Πότε σου έδωσε την ασφάλεια και τον χώρο που χρειαζόσουν για να αναπτυχθείς (εδ.13,14);

Οι εξόριστοι που επέστρεψαν εκτιμούσαν με διαφορετικό τρόπο τη σχέση τους με τον Θεό (εδ.19,20)! Στην προς Εβραίους 1:2 δηλώνει ότι εμείς έχουμε ακόμη μεγαλύτερο προνόμιο («…στις έσχατες αυτές ημέρες μας μίλησε μέσω του Υιού Του»). Μήπως είναι ένα προνόμιο που θεωρούμε δεδομένο;

«Μα αρέσουνε στον Κύριο εκείνοι που τον σέβονται κι ελπίζουν στο έλεός του» (Ψαλμ.147:11).

Ευχαρίστησε τον Θεό για όσα έχει κάνει στη ζωή σου και στην κοινότητά σου.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ιώβ 35–36, Φιλιππησίους 1