Θυμήσου κάποια φορά που εμπιστεύτηκες τον Θεό στη ζωή σου.

Φαντάσου: είναι περίπου 10 το βράδυ, μια βάρδια από φρουρούς στο στρατόπεδο των Μαδιανιτών που είναι κουρασμένοι, αντικαθίστανται από μια άλλη βάρδια, που μπορεί να νυστάζουν και να μην γνωρίζουν τους φρουρούς της πρώτης βάρδιας. Επικρατεί απόλυτο σκοτάδι και η σιωπή διακόπτεται από ήχους σαλπίγγων, σπασίματα από στάμνες, κραυγές νίκης και φώτα που λάμπουν γύρω από το στρατόπεδο! Δεν είναι περίεργο που ο στρατός των Μαδιανιτών βυθίζεται στο χάος, όταν στρατιώτες στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου πανικόβλητοι, προσπαθώντας να ξεφύγουν. Ίσως κάποιοι από τους 20.000 Ισραηλίτες που είχαν αποχωρήσει, μαζί με κάποιους από τον Εφραΐμ, να ενώνονται με το απόσπασμα του Γεδεών στην καταδίωξη του εχθρού – «Για τον Κύριο και για τον Γεδεών!» (εδ.20).

Ίσως να νομίζουμε ότι το μόνο που είχαν να κάνουν ο Γεδεών και τα στρατεύματά του ήταν να παρακολουθούν ως θεατές. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Είχαν κληθεί να ακολουθήσουν τον Γεδεών και ο Γεδεών έπρεπε να εμπιστευθεί τον Θεό με ενεργό τρόπο. Ας αναρωτηθούμε: με ποιους τρόπους επικοινωνούμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι ο Θεός είναι πράγματι άξιος εμπιστοσύνης και ότι ζούμε με βάση αυτήν την πίστη; Οι νεώτερες γενιές, που ζουν σε έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες, χάος, βία και ασέβεια, χρειάζονται να το γνωρίζουν αυτό.
«Στον Κύριο να εμπιστεύεσαι μ’ όλη σου την καρδιά και στη δική σου σύνεση να μη στηρίζεσαι» (Παροιμίες 3:5).

Στοχάσου την εμπειρία του Γεδεών, ο οποίος συνεργάστηκε ενεργά με τον Θεό για να επιτύχει το αδύνατο.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Μάρκος 3, Κολοσσαείς 1