Εισαγωγή:

Η ιδιαίτερη αποστολή του Ισραήλ, ως εκλεκτού λαού του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, ήταν να δείχνει τον χαρακτήρα του Θεού στην καθημερινή του ζωή. Καθώς το έκαναν αυτό, τα έθνη που τους παρακολουθούσαν μπορούσαν να κατανοήσουν την ομορφιά του Θεού. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ισραήλ, ξανά και ξανά, απέτυχε να ανταποκριθεί σε αυτό το κάλεσμα. Ο Θεός αναγκάστηκε να στείλει προφήτες για να τους υπενθυμίσει τη θεόδοτη ταυτότητά τους και να τους προειδοποιήσει για τις συνέπειες εφόσον αγνοούσαν την κλήση τους.

Ο Μιχαίας ήταν ένας τέτοιος προφήτης, ένας απλός άνθρωπος (πιθανόν γεωργός), που μετέφερε με πάθος τα λόγια του Θεού. Διακόνησε τον 8ο αιώνα π.Χ., σε μια εποχή έντονων διεθνών αναταραχών. Ο Ισραήλ απολάμβανε μια περίοδο ευημερίας, αλλά με υψηλό κοινωνικό κόστος. Οι εύποροι αποκτούσαν πλούτο σε βάρος των φτωχών (6:10-12). Μια κοινωνία που τιμούσε τον Θεό, αντικαταστάθηκε από μια κοσμική κουλτούρα (με επίφαση θρησκευτικής ευσέβειας, 3:11), όπου οι φτωχοί, οι χήρες, τα ορφανά και ο ξένος δεν φροντίζονταν όπως όριζε ο Θεός (Δευτερονόμιο 14:28,29).

Η απειλή των Ασσυρίων εισβολέων δεν ήταν απλώς ένα σύμπτωμα παγκόσμιων ανακατατάξεων, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του Ισραήλ από τον Θεό (1:5). Κι όμως, ακόμη και όταν ο Μιχαίας μεταφέρει τα προειδοποιητικά λόγια του Θεού προς τον Ισραήλ, η κρίση δεν είναι ποτέ ο τελικός Του λόγος. Τα «μηνύματα» του Μιχαία είναι διαποτισμένα από ελπίδα, ριζωμένη στους αιώνιους σκοπούς ενός πιστού και αμετάβλητου Θεού.