Σκέψου για λίγο την πνευματική σου πορεία και ευχαρίστησε τον Θεό για τις σημαντικές στιγμές της.

«Πάρ’ την και φύγε» (Γένεση 12:19). Με αυτά τα λόγια του Φαραώ στα αυτιά του, ο Άβραμ εγκαταλείπει την Αίγυπτο και προχωρά σε ένα άγνωστο μέλλον. Επιστρέφει σε έναν τόπο που έχει τεράστια πνευματική σημασία γι’ αυτόν, τη Βαιθήλ, και προσεύχεται ξανά στον Κύριο (13:4, 12:8). Η προσευχή είναι πάντα κάτι στο οποίο πρέπει να καταφεύγουμε σε καιρούς αλλαγών και αβεβαιότητας. Για να προχωρήσουμε με τον Κύριό μας, πρέπει να επιστρέψουμε σ’ Αυτόν. Ο Θεός, βέβαια, δεν μας καλεί προς τα πίσω, αλλά προς τα εμπρός σε μια βαθύτερη σχέση εμπιστοσύνης.

Πώς θα εκπληρωθεί η υπόσχεση του Θεού στον Άβραμ; Ίσως μέσω του Λωτ, του ανιψιού του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του Αράν (11:28), ο Άβραμ ήταν ο κηδεμόνας του και, σε ορισμένες ιουδαϊκές παραδόσεις, ο θετός πατέρας του.

Αυτό το επεισόδιο στη ζωή του Άβραμ συχνά διαβάζεται ως παράδειγμα ανιδιοτέλειας και πίστης, αφού ο Άβραμ επιτρέπει στον Λωτ να επιλέξει τον καλύτερο βοσκότοπο, έχοντας εμπιστοσύνη ότι ο Θεός θα φροντίσει για τον ίδιο. Είναι πράγματι μια γενναιόδωρη χειρονομία. Ωστόσο, η πρόκληση για τον Άβραμ έρχεται στο 15ο εδάφιο. Θα εμπιστευτεί τον Θεό ότι η γη που βλέπει θα δοθεί στους φυσικούς του απογόνους;

Μετά την επιστροφή του στη Βαιθήλ, ο Άβραμ προχωράει και χτίζει θυσιαστήριο στη Δρυ Μάμβρη, η οποία θα γινόταν ένας τόπος με ακόμη μεγαλύτερη σημασία γι’ αυτόν (Γένεση 18). Μήπως σε καλεί ο Θεός να προχωρήσεις πέρα από τα πνευματικά ορόσημα του παρελθόντος και να Τον εμπιστευτείς με νέο τρόπο;

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Εσθήρ 6–7, Λουκάς 12