«Κύριε, βοήθησέ με να αγαπήσω το σώμα Σου όπως Εσύ».

Κάθε τοπική εκκλησία μπορεί να είναι επιρρεπής σε διαιρετικούς «πολέμους» (εδ. 25) και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα μέλη της. Οι αναδυόμενες αντιπαλότητες ή ρωγμές συχνά οφείλονται σε μια αίσθηση ανωτερότητας κάποιων πιστών (εδ. 21-22).

Όμως ο καθένας μας αποτελεί ένα διαφορετικό μέρος του σώματος του Χριστού και πρέπει να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον (εδ. 25-27). Στο ανθρώπινο σώμα κάθε μέλος εξαρτάται από τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα, το μάτι προσέχει το χέρι και το χέρι πλένει το πόδι. Τα αφανή όργανα, όπως ο θυρεοειδής, είναι επίσης ζωτικής σημασίας για το σύνολο και, επομένως, άξια σεβασμού. Το ίδιο ισχύει και για το σώμα του Χριστού, όλα τα μέλη εκτιμούν και σέβονται τα υπόλοιπα, ανεξάρτητα από τον ρόλο ή το χάρισμα που ο Θεός έχει δώσει στο καθένα.

Δεν επιλέγουμε εμείς τα χαρίσματα. Ο Θεός τα διανέμει όπως θέλει (εδ. 4,11,18,24,28). Οι ρόλοι μας κυμαίνονται (εδ. 28) από τη θεμελιώδη διδασκαλία των αποστόλων μέχρι τη διεκπεραίωση πρακτικών θεμάτων στη ζωή της εκκλησίας και την καθοδήγηση της εκκλησίας σε λατρεία και προσευχή. Ο Παύλος θα μπορούσε σίγουρα να έχει απαριθμήσει πολλά ακόμα χαρίσματα που το Πνεύμα δίνει στην εκκλησία μέσω των μελών της (π.χ. μουσική).
Το κάλεσμά μας είναι να συνεργαζόμαστε ταπεινά, διαδραματίζοντας ο καθένας τον ρόλο του.

Α΄ Σαμουήλ 25–26, Ψαλμός 49