Σκέψου ξανά το νόημα του Δείπνου του Κυρίου.

Τα μέλη της εκκλησίας της Κορίνθου έφερναν φαγητό σε ένα μεγάλο σπίτι, προκειμένου να φάνε όλοι μαζί πριν από το Δείπνο του Κυρίου, αλλά η κατάσταση παρεκτρεπόταν. Μερικά μέλη της εκκλησίας έτρωγαν το ωραίο τους φαγητό αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων, μερικοί έπιναν πάρα πολύ, μερικοί ήταν άπληστοι, μερικοί έρχονταν αργότερα και μερικοί αισθάνονταν μόνοι και υποδεέστεροι (εδ. 17-22). Αν και συμμετείχαν στο Δείπνο του Κυρίου, είχαν χάσει το όραμα του «σώματος του Κυρίου» (εδ. 29). Ελάχιστα νοιάζονταν για τη σπουδαιότητα αυτού που συνέβη στον σταυρό ή για το πολύτιμο προνόμιο να ανήκουν στον λαό του Χριστού.

Τα λόγια του Ιησού: «Αυτό είναι το σώμα μου … το αίμα μου» (εδ. 24-25) μας μεταφέρουν πίσω στο αρχικό Δείπνο του Κυρίου και στο θαύμα της θυσίας και της νίκης Του. Κάθε φορά που παίρνουμε το ψωμί και το κρασί, διακηρύττουμε στον κόσμο τον θάνατο του Κυρίου (εδ. 26) και μαρτυρούμε ότι Του ανήκουμε.
Η κοινή λατρεία του Θεού είναι υπέροχη και αναγκαία. Η Καινή Διαθήκη διδάσκει σαφώς ότι η εκκλησιαστική λατρεία χρειάζεται αυτοπειθαρχία και βασικές αρχές λειτουργίας. Όλοι πρέπει να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι, ειδικά στο τραπέζι του Κυρίου.

Α΄ Σαμουήλ 18–19, Παροιμίες 27–28