Πώς θα χαιρετούσες ένα αγαπητό φίλο ή μέλος της οικογένειας που είχες πολύ καιρό να δεις;
Ιωάννης 16:16-33
Τα λόγια του Ιησού προς τους μαθητές Του στα κεφάλαια 14–16 είναι εστιασμένα και έντονα. Μοιάζει σαν ένας προβολέας να φωτίζει μέσα από τον χρόνο και τον χώρο, ενώ η υπόλοιπη ιστορία περιμένει στη γύρω σκιά. Οι μαθητές κρατούν την αναπνοή τους, αναρωτιούνται, ψιθυρίζουν, θέτουν ερωτήσεις (εδ.17,18). Εμείς τους παρακολουθούμε να γίνονται μάρτυρες σε κάτι που είναι πρωτοφανές, αγωνιώδες, θεϊκό.
Δεν έχουν δει ακόμη τη σταύρωση, δεν έχουν συναντήσει τον Ιησού μετά την ανάστασή Του και δεν έχουν την εμπειρία της Πεντηκοστής. Σε αυτό το σημείο ο θάνατός Του δεν έχει νόημα γι αυτούς. Παρόλο που φαίνεται ότι έχουν συνειδητοποιήσει ποιος είναι ο Ιησούς (εδ.29,30), χρειάζονται αυτές τις δυνατές υποσχέσεις: τη βεβαιότητα μιας πραγματικά ένδοξης επανένωσης (εδ.22) και ότι ο Πατέρας θα απαντήσει τις προσευχές τους (εδ.24).
Ωστόσο, παρόλο που γνωρίζουν ότι θα επανενωθούν με τον αγαπημένο τους φίλο (εδ.22), αντιμετωπίζουν το οδυνηρό σοκ ότι θα Τον εγκαταλείψουν (εδ.32). Αλλά η λογική του Ιησού είναι ότι γνωρίζοντας αυτά τα πράγματα εκ των προτέρων, μπορούν να έχουν ειρήνη στο πρόσωπό Του (εδ.33). Η θλίψη τους θα ανοίξει τον δρόμο για ακλόνητη χαρά (εδ.22).
«Κι εσείς, λοιπόν, τώρα λυπόσαστε, αλλά θα σας ξαναδώ και θα χαρεί η καρδιά σας, και τη χαρά σας κανείς δεν θα μπορέσει να σας την αφαιρέσει» (Ιωάννης 16:22).
Ιεζεκιήλ 1, Ιωάννης 21
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
