Εισαγωγή:
Οι Φίλιπποι ήταν ένα μεικτό μέρος. Ήταν ρωμαϊκή αποικία, πράγμα που σήμαινε ότι στη πόλη κυριαρχούσε ο ρωμαϊκός νόμος. Μια μικρή ομάδα βετεράνων του ρωμαϊκού στρατού κατείχε εκτάσεις γης, εν μέσω μιας πλειοψηφίας αυτοχθόνων Ελλήνων. Ίσως το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Ρωμαίοι πολίτες. Η πόλη είχε πολλούς ναούς, συμπεριλαμβανομένων και αυτών για τη λατρεία του αυτοκράτορα, κάτι που αποτελούσε πρόκληση για τους ανθρώπους που λάτρευαν τον Ιησού ως Κύριο (Φιλιππησίους 2:9–11).
Ο Παύλος, ο Τιμόθεος και ο Σίλας ίδρυσαν την εκκλησία εκεί μετά από ένα όραμα (Πράξεις 16:9). Μετά την αρχική επιτυχία με τη μεταστροφή της Λυδίας (Πράξεις 16:13–15), ο Παύλος συγκρούστηκε με τους ιδιοκτήτες μιας δούλης την οποία ελευθέρωσε από το μαντικό πνεύμα που είχε (Πράξεις 16:16–21). Ο Παύλος και ο Σίλας ελευθερώθηκαν από τη φυλακή μετά από μια σειρά γεγονότων και άφησαν πίσω τους μια μικρή ομάδα πιστών που συγκεντρώνονταν στο σπίτι της Λυδίας (Πράξεις 16:40).
Οι πιστοί των Φιλίππων είχαν στηρίξει οικονομικά τον Παύλο περισσότερες από μία φορές, πιο πρόσφατα μέσω του Επαφρόδιτου (Φιλιππησίους 2:25–30, 4:18), και αυτή η επιστολή είναι εν μέρει μια έκφραση της ευγνωμοσύνης του Παύλου (4:10,14–19). Είναι επίσης μία από τις πιο θερμές επιστολές του Παύλου, γεμάτη με το θέμα της χαράς (1:4,18,25, 2:2,17,18,29, 3:1, 4:1,4,10) – αυτό παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ενδείξεις πως οι πιστοί αντιμετώπιζαν την εναντίωση τόσο των Ιουδαίων όσο και των Εθνικών (1:27–30, 3:2,18,19).
Γιατί να μη διαβάσετε ολόκληρη την επιστολή μονομιάς για να πάρετε μια συνολική εικόνα, προτού εμβαθύνετε στις λεπτομέρειες; Θα σας πάρει 15–20 λεπτά.
Σκέψου ανθρώπους που σε βοήθησαν να ξεκινήσεις και να αναπτυχθείς στην χριστιανική σου πίστη. Αφιέρωσε λίγα λεπτά ευχαριστώντας τον Θεό γι’ αυτούς.
Φιλιππησίους 1:1-6
Στην επιστολή του προς τους Φιλιππησίους, ο Παύλος εκφράζεται με ιδιαίτερη συναισθηματικότητα και τρυφερότητα για τους παραλήπτες της. Οι ελληνικές επιστολές ξεκινούν συνήθως με ευχαριστία προς τον παραλήπτη, ο Παύλος όμως διευρύνει αυτό το τυπικό ξεκίνημα. Η ευγνωμοσύνη του Παύλου δεν είναι απλώς ανθρώπινη ζεστασιά, όπως προς έναν καλό φίλο. Είναι ευχαριστία προς τον Θεό για τα αποτελέσματα του έργου Του ανάμεσα στους πιστούς (εδ. 6). Ο Παύλος ευχαριστεί τακτικά τον Θεό γι’ αυτούς και χαίρεται για δύο βασικούς λόγους.
Πρώτον, γιατί συμμετέχουν στη διακονία του ευαγγελίου από τον Παύλο, καθώς αυτός ταξιδεύει στον ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο ιδρύοντας και στερεώνοντας νέες εκκλησίες (εδ. 5). Αυτό περιλαμβάνει σίγουρα τις προσευχές τους για το έργο του (1:19), και επίσης την οικονομική τους στήριξη (4:14-18). Τα χρήματά τους απαλλάσσουν τον Παύλο από την ανάγκη να εργάζεται για να συντηρεί τον εαυτό του, όπως έκανε στην Κόρινθο μέχρι που ο Τιμόθεος του έφερε το δώρο των Φιλιππησίων (Πράξεις 18:1-5).
Δεύτερον, ο Παύλος είναι βέβαιος ότι ο Θεός θα ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε στις ζωές των Φιλιππησίων (εδ. 6). Ο Θεός που υπηρετεί ο Παύλος δεν κάνει κάτι μισό: όταν ξεκινά ένα έργο, το φέρνει εις πέρας. Ο Παύλος προσβλέπει με προσμονή και εμπιστοσύνη στην «ημέρα του Ιησού Χριστού», όταν ο Ιησούς θα επιστρέψει στη γη και θα μεταμορφώσει τελικά και ολοκληρωτικά τους πιστούς ώστε να είναι οι άνθρωποι που Εκείνος θέλει να είναι (δες 3:20,21).
Ησαΐας 37–39, Εβραίους 4
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
