«Για τίποτε να μη σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία» (Φιλιππησίους 4:6). Φέρε μπροστά στον Θεό τις πιο βαθιές σου έγνοιες και ανησυχίες.

Υποψιάζομαι πως όλοι έχουμε φωνάξει στον Θεό με απόγνωση, ίσως ακόμη και με τα λόγια: «Είσαι στ’ αλήθεια εκεί, Θεέ μου;» Μπορώ ακόμα να νιώσω εκείνη την ωμή θλίψη, χρόνια μετά, όταν μετά από αρκετές αποβολές στεκόμουν μόνη σε μια άδεια παραλία καταχείμωνο, υψώνοντας την φωνή μου προς τον Θεό μέσα από τα κύματα και τον άνεμο. Δεν είχα αμφισβητήσει την παρουσία Του, δεν είχα πάψει να Τον εμπιστεύομαι, αλλά ήμουν θυμωμένη και μπερδεμένη. Όπως και ο ψαλμωδός (εδ. 2,3), υπήρχε κατεπείγουσα ανάγκη στην προσευχή μου, ένας θρήνος για την κατάστασή μου και μια κραυγή για βοήθεια.

Η κραυγή του ψαλμωδού πηγάζει από μια ζωή επίμονης και γεμάτης προσμονή προσευχής. Πλησιάζει τον Θεό κάθε πρωί, καταθέτει τα αιτήματά του και «περιμένει με προσμονή» την ανταπόκριση του Θεού (εδ. 4). Η προσευχή είναι αναπόσπαστο μέρος της σχέσης του με έναν πιστό Θεό, έτσι ώστε όταν έρχεται αντιμέτωπος με το πρόβλημα, ο τόπος καταφυγής όπου μπορούν να εκφραστούν ειλικρινά τα συναισθήματά του είναι εκείνος της προσευχής, της κοινωνίας με έναν συμπονετικό Θεό.

Ο ευαγγελιστής Μπίλι Γκράχαμ είχε πει: «Η αληθινή προσευχή είναι τρόπος ζωής, όχι κάτι που χρησιμοποιούμε μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης. Κάνε την προσευχή συνήθεια, κι όταν προκύψει η ανάγκη, θα είσαι ήδη σε εγρήγορση.»

Ζήτησε από τον Θεό να σου δείξει πώς μπορείς να ανανεώσεις και να ζωντανέψεις τη ζωή της προσευχής αυτή την εβδομάδα.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ησαΐας 35, Εβραίους 3