«Σε εμπιστεύομαι, σε Σένα ελπίζω / και γονατίζω στον θρόνο Σου μπροστά. / Σου παραδίνομαι και Σ’ αναγνωρίζω / σαν Κύριό μου και Βασιλιά».

Την εποχή του Ησαΐα, οι Ισραηλίτες στήριζαν την εμπιστοσύνη τους στον πλούτο, στις συμμαχίες με άλλα κράτη και στις διάφορες μορφές θρησκείας, αλλά δεν εμπιστεύονταν τον Θεό. Στον σημερινό ψαλμό ο Δαβίδ αισθάνεται παγιδευμένος, εξαπατημένος, απομονωμένος από φίλους και υποστηρικτές, αδύναμος και ανίκανος να βοηθήσει τον εαυτό του, αλλά ξέρει ποιον μπορεί να εμπιστευτεί. Καθώς ξεδιπλώνει την απελπισία του σε αυτόν τον ψαλμό, επιστρέφει ξανά και ξανά στην εξάρτησή του από τον Θεό (εδ. 1,3,5,7), κοιτάζει πέρα από τις άμεσες δυσκολίες και θέτει την κατάσταση που βιώνει στο πλαίσιο της δύναμης και της φροντίδας του Θεού.

Με τον τρόπο αυτό δεν υποτιμά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε. Σωματικά η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο, η φήμη του κατέρρεε, οι σχέσεις του διαρρηγνύονταν και όλα γύρω του ήταν ένα χάος (βλ. Α΄ Σαμουήλ 24:1-3). Αλλά γνωρίζει ότι ο Θεός έχει υπόψη Του όλα όσα του συμβαίνουν (εδ. 3), είναι καταφύγιο (εδ. 5) και κληρονομιά του, όχι μόνο αφού πεθάνει, αλλά και τώρα, «στη γη των ζωντανών». Ο Δαβίδ γνωρίζει ότι ο Θεός είναι καλός και Του ζητά να τον σώσει, για να μπορεί να διηγηθεί στους άλλους την καλοσύνη Του.

Χρησιμοποίησε τον σημερινό ψαλμό ως πρότυπο για τη δική σου προσευχή. Ξεκίνα με μια άμεση έκκληση προς τον Θεό, πες Του κάτι που σε απασχολεί και υπενθύμισε στον εαυτό σου πώς είναι ο Θεός. Τελείωσε με μια υπόσχεση του Θεού για τη σχέση σας.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Β΄ Χρονικών 31–32, Λουκάς 1:1-38