Εισαγωγή:
Το τμήμα του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων που θα δούμε τις επόμενες ημέρες το προσπερνάμε βιαστικά μερικές φορές. Αφορά την περίοδο μεταξύ της Πεντηκοστής και της εμφάνισης στο προσκήνιο του αποστόλου Παύλου, μια περίοδο κομβική για την εκκλησία, κατά την οποία καθιερώνονται οι καθημερινές συναθροίσεις, η κοινόχρηστη αντιμετώπιση των αγαθών και το (συχνά συνοδευόμενο από θαύματα) κήρυγμα του ευαγγελίου. Επίσης τίθενται οι βάσεις της οργάνωσης και της δομής της εκκλησίας, με τον ορισμό διακόνων. Ταυτόχρονα, αυτή την περίοδο ξεσπούν οι πρώτοι διωγμοί.
Τα κεφάλαια που θα μελετήσουμε ξεκινούν και τελειώνουν με τους πρώτους θανάτους στην νεοσύστατη εκκλησία. Πρόκειται για πολύ διαφορετικές περιπτώσεις θανάτων. Ο Ανανίας και η Σαπφείρα χάνουν τη ζωή τους επειδή θεωρούν ότι μπορούν να ψεύδονται στον Θεό, ο δε Στέφανος σκοτώνεται επειδή αρνείται να Τον απαρνηθεί. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις θανάτων μας διδάσκουν ότι δεν μπορούμε να προσεγγίζουμε επιφανειακά την πνευματική ζωή. Οι διωγμοί που μπορεί να αντιμετωπίσουμε για την πίστη μας είναι σίγουρα προτιμητέοι από την οργή του παντοδύναμου Θεού.
Σε αυτά τα κεφάλαια θα συναντήσουμε και απλούς πιστούς του Χριστού, λίγοι από τους οποίους κατονομάζονται. Δεν είναι πολλοί ανάμεσά μας που έχουν τη λαμπρότητα του Πέτρου, του Ιωάννη ή του Παύλου, αλλά σε αυτά τα πρώτα κεφάλαια των Πράξεων συναντάμε πιστούς με τους οποίους μπορούμε όλοι μας να σχετιστούμε, όπως εκείνους που μοιράστηκαν τον πλούτο τους (4:34), εκείνους που έθεσαν την κατάσταση των χηρών υπόψη των αποστόλων (6:1), εκείνους που έθαψαν τον Στέφανο (8:2) και εκείνους που συνελήφθησαν από τον Σαούλ (8:3). Καθώς εξερευνούμε αυτά τα κεφάλαια, ας ζητήσουμε από τον Θεό να μας δείξει τη δική μας θέση μέσα στην ιστορία της εκκλησίας.
Στην αρχή αυτής της εβδομάδας φέρε ενώπιον του Κυρίου τα σχέδιά σου, τις ελπίδες σου και τις ανησυχίες σου.
Πράξεις 4:32–5:11
32Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δεν θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά. 33Οι απόστολοι κήρυτταν και βεβαίωναν με μεγάλη πειστικότητα ότι ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε. Κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. 34Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα απαραίτητα. Γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια τα πουλούσαν, κι έφερναν το αντίτιμο αυτών που πουλούσαν, 35και το έθεταν στη διάθεση των αποστόλων. Απ’ αυτό δινόταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. 36Έτσι έκανε κι ο Ιωσής, ένας λευίτης από την Κύπρο, που οι απόστολοι τον ονόμασαν Βαρνάβα, όνομα που μεταφράζεται «ο άνθρωπος της παρηγοριάς». 37Αυτός είχε ένα χωράφι, το πούλησε κι έφερε τα χρήματα και τα έθεσε στη διάθεση των αποστόλων.
Το σημερινό απόσπασμα είναι τουλάχιστον ανησυχητικό. Ο Θεός αφαιρεί τη ζωή ενός συνηθισμένου πιστού σε Αυτόν ζευγαριού εξαιτίας ενός εντελώς περιττού ψέματος. Αν είχαν πει απλά ότι κράτησαν κάποια χρήματα για τον εαυτό τους, κανείς δεν θα είχε προβάλει ένσταση. Το περιουσιακό στοιχείο ήταν δικό τους και μπορούσαν να το διαθέσουν όπως ήθελαν (5:4). Εκείνοι, όμως, επέλεξαν να πουν ψέματα και πλήρωσαν γι’ αυτό με τη ζωή τους. Αλλά γιατί το έκαναν; Φαίνεται ότι ο Ανανίας και η Σαπφείρα αναζητούσαν μια θέση κύρους μεταξύ των πιστών, ίσως πίστευαν ότι θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν κάποιου είδους επιρροή. Αν και η προσφορά φαινόταν γενναιόδωρη, ο Θεός είδε πίσω από τα φαινόμενα. Ο Θεός νοιάζεται περισσότερο για την καρδιά του δωρητή παρά για το ύψος της δωρεάς.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτή η ιστορία ανησυχητική. Και το πρώτο μέρος του αναγνώσματος μάς κάνει να νιώθουμε άβολα. Σε έναν κόσμο όπου η συσσώρευση του πλούτου θεωρείται βασικό ζητούμενο, η θυσιαστική προσφορά φαντάζει παρανοϊκή. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι καλύτερη η σωστή διαχείριση των πόρων από την πώληση και τον διαμερισμό των χρημάτων. Ο Βαρνάβας θα μπορούσε να πληρώσει ανθρώπους για να καλλιεργήσουν τη γη του και στη συνέχεια να δώσει φαγητό από τα προϊόντα που καλλιεργούνταν στους φτωχούς. Μέσα στο διάστημα των 2.000 χρόνων που μεσολάβησε έχουμε χάσει την αιώνια προοπτική των πρώτων πιστών: αν πιστεύει κανείς πραγματικά ότι ο Χριστός μπορεί να επιστρέψει άμεσα, δεν θεωρεί καθόλου σημαντικά τα υλικά αγαθά (Λουκάς 12:16-21).
Β΄ Χρονικών 33–34, Ψαλμοί 75–76
Τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας:
Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα Βιβλικά Αναγνώσματα στο email σας, μπορείτε να εγγραφείτε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στην παρακάτω φόρμα.
[WORDPRESS_PDF]
