Ευχαρίστησε τον Θεό για την ενότητα που βλέπεις στην εκκλησία σου και ζήτησέ Του να τη αυξήσει ακόμη περισσότερο.

Ο Παύλος κατακλύζει τους ακροατές του με γλώσσα ενότητας: «ζώντας με ομόνοια», «έχοντας την ίδια αγάπη», «έχοντας όλοι μία ψυχή, ένα φρόνημα» (εδ. 2). Σε μια εποχή που οι πιστοί δοκιμάζονται (1:28–30), η αλληλοϋποστήριξη είναι ζωτικής σημασίας. Ο Παύλος τους καλεί να κρατηθούν ενωμένοι μέσα από όλα όσα κάνει ο Θεός για αυτούς και μέσα τους, απαριθμώντας όσα τους χαρίζει ο Θεός (εδ. 1). Η ενότητά τους δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτύχουν με δικές τους δυνάμεις, αλλά πηγάζει από την αγάπη και τη γενναιοδωρία του Θεού προς αυτούς.

Στο κέντρο της ενότητας βρίσκεται η ταπεινοφροσύνη (εδ. 3). Στον αρχαίο κόσμο, η ταπεινοφροσύνη δεν θεωρούνταν αρετή. Ο φιλόσοφος Επίκτητος έγραφε: «Ποιος θέλει να ζει… ταπεινά; Κανείς». Ωστόσο, η λέξη αυτή αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό νόημα μέσα από τη ζωή, τη διδασκαλία και τον ταπεινωτικό θάνατο του Ιησού (δες 2:8). Ο Ιησούς έδωσε αξία στους άλλους με κόστος, φτάνοντας μέχρι θανάτου για χάρη μας. Ο Παύλος αντιπαραβάλλει την ταπεινοφροσύνη με τον «ανταγωνισμό» και την «ματαιοδοξία». Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο ανταγωνισμός για τιμή, δύναμη ή πλούτο ήταν κάτι φυσιολογικό, ενώ όσοι δεν τα είχαν αυτά, θεωρούνταν κατώτεροι. Αντίθετα, η ταπεινοφροσύνη σημαίνει να νοιάζεσαι για τους άλλους (εδ. 3), να ενεργείς για το καλό τους (εδ. 4) – να έχεις μια στάση που εκτιμά και υποστηρίζει τους άλλους, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ζήσουν για τον Χριστό.

Σκέψου πώς μπορείς να θεωρείς τους άλλους ανώτερούς σου στην εκκλησία, στη δουλειά ή στο σπίτι. Ποιο συγκεκριμένο βήμα μπορείς να κάνεις για να το δείξεις αυτό; Προσευχήσου για το πότε και πώς να ενεργήσεις.

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ησαΐας 51–53, Εβραίους 9