«Αγαπώ τον Χριστό σας, αλλά πολλοί από εσάς τους χριστιανούς είστε τόσο διαφορετικοί από Αυτόν» (Mahatma Gandhi). Σκέψου για λίγο αυτά τα λόγια.

«Η πίστη, αν δεν εκδηλώνεται με έργα, μόνη της είναι νεκρή» (Ιακώβου 2:17). Αυτή η δήλωση μπορεί να μοιάζει ασύνδετη με τον σημερινό ψαλμό, αλλά και αυτός διατρέχεται από την ίδια λογική. Ξεκινά με μια οικεία έκφραση δοξολογίας: «Αλληλούια!». Κατ’ ευθείαν, ο ψαλμωδός καλεί τον εαυτό του να δοξάσει τον Κύριο και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να το κάνει σε όλη του τη ζωή. Θα περπατά σύμφωνα με αυτό που ξέρει ότι είναι αλήθεια.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να δοξάζουμε τον Κύριο, μερικοί από τους οποίους αναφέρονται στα εδάφια 6 έως 9.

Ο Θεός μας είναι τόσο διαφορετικός από τους άλλους άρχοντες (εδ. 3). Αλλά όλες οι ιδιότητές Του δεν πρέπει απλώς να θαυμάζονται. Η αναγνώρισή τους απαιτεί δράση. Στο τελευταίο εδάφιο, η δήλωση «Ο Κύριος θα βασιλεύει αιώνια, ο Θεός σου, Σιών, από γενιά σ’ άλλη γενιά», συνοδεύεται από τον υπαινιγμό ότι η Σιών (Ιερουσαλήμ) πρέπει να είναι ένας τόπος όπου οι καταπιεσμένοι θα υποστηρίζονται, οι πεινασμένοι θα τρέφονται, οι πεσμένοι θα υψώνονται, και οι ξένοι και οι χήρες θα αντιμετωπίζονται με συμπόνια και δικαιοσύνη. Μόνο τότε μπορεί πραγματικά να ειπωθεί ότι ο Θεός βασιλεύει στη Σιών.

Σκέψου λίγο τη λατρεία σου. Η δοξολογία ξεχύνεται εύκολα από την καρδιά σου; Είναι εμφανής στον τρόπο που ζεις, όπως σε αυτά που λες ή ψάλλεις;

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ιώβ 20–21, Λουκάς 20