«Ενώσου με όλη τη φύση σε πολυποίκιλη μαρτυρία της μεγάλης πιστότητας, ελέους και αγάπης Του» (Thomas Chisholm, 1923).

Ένα βράδυ του Νοεμβρίου που ο ουρανός ήταν καθαρός, μαζί με μερικούς φίλους περάσαμε μερικές ώρες κάπου στο Dartmoor στο Devon και παρατηρήσαμε τα αστέρια. Δεν υπήρχε φωτορύπανση, και όσο περισσότερο παρατηρούσαμε τον νυχτερινό ουρανό, τόσο πιο βαθιά μπορούσαμε να δούμε. Περισσότερα αστέρια έγιναν ορατά και η απεραντοσύνη του διαστήματος φαινόταν ταυτόχρονα τεράστια και πολύ κοντινή. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία.

Σε αυτόν τον Ψαλμό, ο Δαβίδ εκφράζει αυτό το δέος και τον θαυμασμό με άμεση δοξολογία προς τον Θεό. Η μεγαλοπρέπεια και η δύναμη του Κυρίου εξυμνούνται. Αυτό οδηγεί τον Δαβίδ να ρωτήσει, «γιατί ασχολείσαι μαζί μας;» (εδ.4). Του φαίνεται υπερβολικό ότι ο Κύριος ενδιαφέρεται για εμάς και μας φροντίζει.

Έχοντας δει τη δύναμη του Θεού να ενεργεί για λογαριασμό τους , ο Μωϋσής και οι Ισραηλίτες μπορεί να είχαν απαντήσει με διαφορετικό τρόπο σ’ αυτήν την ερώτηση – αλλά τόσο εκείνοι τότε, όσο και εμείς σήμερα στεκόμαστε με δέος για το όνομα του Κυρίου και για το γεγονός ότι μας γνωρίζει και μας αγαπά.

«Τη δόξα σου ως τους ουρανούς θα ψάλλω» (Ψαλμός 8:2).

Έχουμε απογοητεύσει τον Θεό που μας εμπιστεύτηκε να φροντίζουμε τη γη και όλα όσα κατοικούν σ’ αυτήν (εδ.5-8). Πώς μπορείς εσύ (ή η εκκλησία σου) να ενθαρρύνεις τους ανθρώπους να φροντίζουν τη γη επειδή ο Θεός τη δημιούργησε;

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ιερεμίας 15–16, Ψαλμός 116