Ποια είναι η φυσική σου αντίδραση όταν οι δοκιμασίες της ζωής φαίνεται να συσσωρεύονται η μια πάνω στην άλλη;

Ο μεγάλος βασιλιάς Δαβίδ βίωσε αρκετές δυσκολίες στη ζωή του: εκφοβισμό από τα αδέρφια του, απόπειρες κατά της ζωής του από τον βασιλιά Σαούλ, τον θάνατο κάποιων από τα παιδιά του και προδοσία ακόμα και απ’ τους γιους του – για να αναφέρουμε μόνο μερικά. Αυτή η τελευταία πληγή είναι και το οδυνηρό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε ο Ψαλμός 3 – η ζήλια και η απληστία του γιου του, Αβεσσαλώμ, που τον οδήγησαν να επιζητεί να πάρει τον θρόνο του πατέρα του (δες  Β΄ Σαμουήλ 13–19).

Το πλαίσιο είναι τραυματικό, όμως ο Δαβίδ, μέσα σε όλο αυτό τον πόνο, καταφέρνει να σηκώσει τα μάτια του προς τον Κύριο και να δει τη μεγάλη φροντίδα του Θεού. Για εκείνον, ο Θεός είναι «ασπίδα» και Εκείνος που τον «υψώνει» (εδ. 4). Είναι ένας προσωπικός Θεός που όχι μόνο ακούει τις προσευχές του βασιλιά αλλά και τις «απαντά» (εδ. 5). Αυτή η προσωπική φροντίδα φτάνει μέχρι το να του δίνει την ανάσα που χρειάζεται για να ζήσει κάθε μέρα. Αν ο Δαβίδ ξυπνά κάθε πρωί, είναι επειδή «θα με βοηθήσει ο Κύριος» (εδ. 6). Ο Δαβίδ αναγνωρίζει πως, παρόλο που είναι βασιλιάς του εκλεκτού λαού του Θεού, παραμένει απόλυτα εξαρτημένος από τον Θεό για κάθε ανάσα που βγαίνει από τους πνεύμονές του. Ο Θεός είναι εκείνος που τον στηρίζει μέσα στις δυσκολίες και τις προκλήσεις, στη χαρά και στην απόλαυση.

Όποια κι αν είναι η περίοδος της ζωής σου αυτή τη στιγμή, ευχαρίστησε τον Θεό για την προσωπική Του φροντίδα για σένα σήμερα και για το γεγονός ότι είναι Αυτός που σε «στηρίζει».

Η Βίβλος σε έναν χρόνο:

Ησαΐας 31–32, Εβραίους 1–2